NiecoDzienniczek – 20/08/2010 – piatek

Tak, sprzet wybrany, chociaz ostatnie przeszukiwania zasobow sieci sugeruja dobranie jeszcze paru dodatkowych zabawek. Powinienem tez nastawic sie na szukanie drogi na wyczucie, bo schemat jest troche ogolny, a poza tym jeden wyciag runal w dol pare lat temu, wiec zmienila sie konfiguracja skaly. Potrzebny tez bedzie wielki wor sprezonej psyche, bo trudnosci oscyluja w strefie stanow ekstremalnie wysokich. Jaka to droga? No coz, nazwa i tak nikomu nic nie powie, wiec…OK zdradze swoja tajemnice ; Surgeon General (5.9/A5) na El Capitanie. Droga poprowadzona jest tuz na lewo od Zodiaca.

Oprocz tego sporo czasu poswiecam na studiowanie przewodnika po Ziemii Baffina. Mam tez ochote na inny przewodnik, ale nie bede pisal o swoich najbardziej szalonych myslach klebiacych sie gleboko w zainfekowanym umysle…:)

NiecoDzienniczek – 15/08/2010 – niedziela

Wczoraj wybieralem sprzet na wspinanie w Yosemitach. W przeciwienstwie do ubieglych lat, teraz ponad kostkami i camami (czytaj kamami), dominuja haki - jedynki, beaki (czyt. biki), rurpy, knify (czyt. najfy) i inne takie rozne siejace strach i groze w myslach i oszalalej z trwogi psyche…:)

Przypomnial mi sie email, ktory dostalem pare tygodni temu. To byl poranek. Taki sam jak zwykle – wczesny, leniwy, przy kawie i myslach. Otworzylem swoja skrzynke pocztowa (w komputerze) i byla tam jedna wiadomosc. Uderzajaca w niej byla nazwa nadawcy – Geronimo. Niektorym kojarzy sie to z nieustraszonym wodzem walecznych Indian, ale do mnie Indianie nie pisza, wiec mogl to byc wylacznie jeden ze znanych wspinaczy. Ale coz on moglby ode mnie chciec? Spotkalem go jakies 10 lat temu, kiedy byl na poczatku swojej kariery. Pozniej tylko czytalem o jego wyczynach. No coz, postanowilem otworzyc te wiadomosc. Geronimo zaprosil mnie na swoja wyprawe na Ziemie Baffina. Musialem to przemyslec i zadac sobie pytanie jechac , czy nie jechac? Trwalo to moze jakies… 2-3 sekundy, kiedy wystukiwalem na klawiaturze: JADE NA 100%!!!!!

Czy można marzyć o kamieniu? Kiedyś słyszałem o medytacjach nad istotą kamienia…No tak, ale ja nie jestem żadnym guru, tylko najwyżej DJ Gurką. Natomiast moje marzenia ostatnio obsesyjnie wracają do Wielkiego Kamienia. Tak Amerykanie nazywają

El Capitana. Otatnio dochodzę do stanu, w którym wszystkie inne kamienie odsuwam na dalszy plan. Liczy się tylko to jedno marzenie o tajemniczym skrócie SG. Na tej wielkiej ścianie w słonecznej Kalifornii, czeka na mnie coś czego jestem głodny. Wyzwanie.

www.reganclimbing.com

“I’ll be back”, “Royale with cheese…”, „Jestem rozgrzana jak asfalt w Georgii“, „ A co pan robił w damskiej toalecie…?”.

Tak, to są fragmenty sławnych dialogów. Sztuka konstruowania i prowadzenia dialogu jest jedną z najwyżej cenionych umiejętności. Książki, filmy, przedstawienia, a nawet taniec i muzyka nie mogą się obyć bez różnych form dialogu. Te najbardziej znane pochodzą z filmów. Każdy z nas ma swoisty zestaw ulubionych cytatów. Są nawet grupy skupione wokół powiedzonek z Pulp Fiction, Rejsu, czy innych. Dialogi mogą być jak znaki szczególne, po których rozpoznajemy ludzi o podobnym poczuciu humoru, rozumieniu kontekstów i sytuacji.

Według teorii idealny dialog powinien:

1. Charakteryzować mówiącego.

2. Przybliżać nam bohatera.

3. Rozstrzygać jakiś problem lub dylemat.

4. Przekazywać informacje.

5. Być wprowadzeniem do następnych wydarzeń.

 Popatrzmy, co na to Quentin Tarantino:

Oczywiście, że jego dialogi w Pulp Fiction były wybitne i przeszły do klasyki, ale mam jeszcze jeden fragment. Tym razem jest to rozmowa z Twin Peaks Davida Lyncha.

Na początku wspomniałem o dialogach w literaturze, teatrze i innych dziedzinach sztuki. Jedną z moich ulubionych scen jest pojedynek na miny w Ferdydurke. Gombrowicz, fantastycznie połaczył tam literackość i teatralność dialogu:

„Miętalski skurczył się, skulił i uderzył w niego z dołu następującą przedrzeźniającą, druzgocącą kontrminą: także przewracał, także podniósł, wybałuszył, także rozdziawił w stanie cielęcego zachwycenia i obracał w kółko tak spreparowaną twarzą, póki do jadaczki nie wpadła mu mucha; wtenczas zjadł ją.

Syfon nie zwracał na to uwagi, zupełnie jakby pantomima Miętusa nie istniała (miał bowiem nad nim te wyższość, że dla zasad czynił, nie dla siebie), lecz wybuchnął płaczem gorącym, żarliwym i szlochał osiągając w ten sposób szczyt pokajania, objawienia i wzruszenia.”

Na koniec zostawiłem taniec. Bez komentarza - to trzeba zobaczyć!!!

Chyba można stwierdzić: Powiedz mi, jaki jest twój ulubiony dialog, a powiem ci, kim jesteś…?

www.reganclimbing.com

Yosemite, California, USA. Dla tysięcy przybyszów z całego Świata odwiedzających Dolinę każdego roku, te trzy słowa mają wiele rożnych skojarzeń. Do Yosemite przyjeżdżają zwyczajni turyści w czasie objazdowych wycieczek, młodzież w czasie obozów szkolnych, emeryci w czasie podróży życia, nowożeńcy, harleyowcy, Japończycy, objazdowi włóczykije oraz my, czyli bulderowcy, wielbiciele skalnych rys i wielkościanowe małpy. Tak, ci ostatni myślą przede wszystkim o wspinaniu pomijając piękne widoki, zachwyty nad sparecującymi jeleniami i oczarowanie świeżym powietrzem. El Capitan, którego ściana jest zdecydowanie największa w dolinie (1100m pionu), ma ponad 1000 przejść w sezonie, co przemnożone przez ilość członków zespołów, daje tłum kilku tysięcy wspinaczy nie licząc tych, którzy wspinają się w innych miejscach. No właśnie, przecież oni musza gdzieś się spotykać, tak żeby wzajemnie móc odnaleźć się w tłumie. W Dolinie sa 3 kluczowe miejscówki:

1. Camp IV – Pole campingowe zamieszkałe przede wszystkim przez wspinaczy.
2. Cafeteria – Knajpka niedaleko Camp IV, gdzie rano i wieczorem przesiadują wspinacze wszystkich stylów i nacji.
3. Most na rzece Merced.

Dzisiaj będzie o Moście.

To jest miejsce, z którego najlepiej widać ścianę El Capitana. Tom Evans, od ponad 20 lat robi tam codziennie zdjęcia, a od paru lat pisze tez „Raporty z El Capa” umieszczając je na swojej stronie: www.elcapreport.com . Tam, można usłyszeć najnowsze plotki z gór całego świata, można spotkać legendy i współczesnych herosów wspinania i tam najlepiej smakuje puszkowana Cobra.

Osobiście najbardziej lubię jak na moście spotykają się Dave Turner i Aaron Jones, którzy są jak Butch Cassidy i Sundance Kid,  Jules Winnifield i Vincent Vega albo Bolek i Lolek.

Dave, 2 lata temu, zrobił najtrudniejszą drogę w historii samotnego wspinania. W Patagonii, na Torres del Pain spędził 34 dni wytyczając nowa linię o ekstremalnych trudnościach.

Aaron ma zaledwie 23 lata i jest jednym z najbardziej aktywnych wspinaczy w Dolinie. Na samym El Capie wspinał się ponad 30 razy. Jest uosobieniem amerykańskiej „climbing way of life”.

AAron z Cobrą w dłoni i Dave na rowerze…

Jednak najważniejszą personą tego miejsca jest Tom Evans, bez którego nie byłoby tam charakterystycznej energii i atmosfery.

Jeśli kiedyś odwiedzisz Dolinę, to nie zapomnij wpaść na Most. Zimna Cobra będzie już tam czekać…

www.reganclimbing.com

Biwak w czasie burzy na El Capitanie, Yosemite, USA, 2009, fot.MR

Niedawne reklamy Avatara drażniły mnie swoja natarczywością wciskającą się w mózg. Mimo tego, że nie widziałem filmu, to jednak z przekory i buntu, zainteresowałem się obrazem żony reżysera Avatara - Kathlyn Bigelow. Podobała mi się opowiedziana przez nią historia sapera, który balansuje na krawędzi dążności do perfekcji rzemiosła i szalonej fascynacji ryzykiem. Film zrobiony w konwencji dokumentu wciąga emocjami i akcją. W przeciwieństwie do Avatara, nagrodzony Oscarem The Hurt Locker (W pulapce wojny), jest osadzony w tradycyjnym nurcie kina, bez epatowania efektami specjalnymi, bez komputerowej animacji, bez sztucznych krain i wymyślonych społeczeństw. Reżyserce świetnie udało sie połączyć stylistykę dokumentu z konwencją fabuły. Zaraz potemwybrałem się na najnowszy film Martina Scorsese – Wyspa tajemnic (Shutter Island). Wyszedłem z kina z przywróconą wiarą w piękno sztuki filmowej. Tytułowa wyspa jest ściśle strzeżonym miejscem odosobnienia dla szczególnie niebezpiecznych,  psychicznie chorych przestępców. Któregoś dnia, pacjentka Rachel Salando znika z zamkniętej celi i nikt nie potrafi wytłumaczyć tego zdarzenia. W celu wyjaśnienia tajemnicy, do szpitala przyjeżdża agent specjalny FBI Teddy Daniels (Leonardo Di Caprio). Po wstępnym rozpoznaniu sytuacji i oburzeniu brakiem współpracy ze strony personelu medycznego zamierza opuścić wyspę, ale… Ale nadchodzi huragan i nikt nie może się stamtąd wydostać. Zagadka miejsca i ludzi wyjaśnia się dopiero na końcu filmu nadając sens wszystkim wydarzeniom. Gdyby nie huragan, to pewnie pozostalibyśmy nieoświeceni, pogrążeni w niezrozumieniu sensu wydarzeń i tajemnic postaci. Wspaniała reżyseria, gra aktorów, scenariusz, zdjęcia i sposób opowiadania historii wydobyły ze mnie napięcie, strach i w końcu radość z oglądania dobrego filmu. Najbardziej podobało mi się wprowadzenie do akcji huraganu. Potężna siła żywiołu zmieniła bieg zdarzeń i wszystko potoczyło się zupełnie tak, jak u mojego ulubionego Akiro Kurosawy, gdzie wiatr zawsze zapowiadał zmiany i niezwykłe wydarzenia, które wpływały na losy bohaterów.
Po wyjsciu z kina, odżyły we mnie wspomnienia ostatniej burzy na El Capitanie. Jest coś w tym, że czasami żywioły i przeszkody nadają sens temu co robimy. Cały czas wspinając się myślałem ”Co ja tutaj robię?Dlaczego wybralem tę drogę, skoro wcześniej wspinałem się na o wiele trudniejszych?”. Później zrozumialem, że sens temu przejściu nadała burza. Na mojej Tangerine Trip trochę ”nudziłem” się drogą, która nie była spełnieniem szczytu moich marzeń. Jednak walka, do której zostałem zmuszony na zawsze pozostanie w mojej pamieci. Niespodziewane nadejście burzy zmieniło wszystko. Podczas nietrudnej wspinaczki szaleństwo żywiołów, zmusiło mnie do sprawdzenia swojej zdolności do przetrwania. Dzisiaj wspominam to z uśmiechem. Zwłaszcza moment, w którym z głodu zajadałem skóry z pomarańczy. Mimo zimna i szalejącej burzy nakręciłem też krótki film – „Nie jestem płetwonurkiem”.  

www.reganclimbing.com

Wschód słońca. Siedziałem jeszcze w śpiworze wiedząc, ze ciepło niedługo do mnie dojdzie.
Zza grani wyłaniał się pierwszy promień, a następne niecierpliwie czekały w kolejce. Przyniosły mi optymizm i dobrą energię. Kończyłem owocowe śniadanko i ostatnie poranne rytuały…

Rozsypane okruszki crunchy pozbierałem ze śpiwora i zjadłem tak, żeby nic się nie zmarnowało. W pamiętniku zapisałem:
„Na szczęście nie skończyłem jeszcze drogi. Wprawdzie planowałem być już w dolinie, ale jakoś przedłużyło się. Deszcz, lenistwo na biwakach, strata czasu na mijance… Teraz pewnie budziłbym się w namiocie na Camp4, a tak jestem na El Capie. Nie mam czego żalować – lepiej być tu, w ścianie niż tam, na polu namiotowym. Zwłaszcza dzisiaj, bo przecież dzisiaj są moje urodziny. Tak wyszło. Samo złożyło się i wypadło w pionowym świecie El Capitana. Dzięki.”

Czas na wspinanie.

Wyciąg. Zjazd. Czyszczenie. Holowanie worów. Pojedynek z wiatrakami i wędrującym słońcem…

Na końcu dnia rozłożyłem kolejny biwak.

Jaka to ulga położyć się! Zbyt długo zapatrzyłem się na czerwony zachód słońca, dlatego szybko wskoczyłem do śpiwora, żeby rozgrzać ochłodłe nogi. Zupa i herbata. Cisza. Po wyłączeniu palnika powieki same mi opadły, a pamiętnik zgubił się w śpiworze. Za parę godzin łysy rozjaśnił ścianę, a ja otworzyłem oczy. Zapomniałem wziąć tabletek przeciwbólowych, więc zanurzyłem się w woreczku pana doktora Pomóż Sobie Sam Cwaniaczku. Łyknąłem je na sucho i w pospiechu, bo szybko chciałem zasnąć. Przecież już niedługo znowu będę gimnastykował obolałe dłonie, żeby napić się kawy i zapisać parę słów…

PS

Na ścianie El Capitana spędziłem około pięćdziesięciu samotnych dni i nocy w trakcie wspinania na czterech drogach.
www.reganclimbing.com

Na szczęście coś się we mnie przełamało.  Wstałem wcześnie rano - o wschodzie słońca. Założyłem dziurawe adidasy i pobiegłem przed siebie. Okrzyki radości słyszały tylko drzewa i budzące się ptaki. Od paru dni coś się zaczynało dziać. Podróże, e-maile z załączonymi schematami dróg na El Capitanie, przypomnienie o terminie oddania artykułu. Jeszcze jakiś przyjazny telefon z pracy i wreszcie kino, płyty z nowa muzyka i taniec, który podziwiałem z widowni opery. W zasadzie to zaczęło się od tańca, który poruszył mnie pasja, sztuką, harmonią i wzruszeniem. Zawsze czułem wspólnotę z ludźmi bujającymi w obłokach i walczącymi o ich dotkniecie. Taniec współczesny od lat fascynuje mnie i inspiruje.  Jakoś to zakiełkowało i dzisiaj pobiegłem wsłuchując się w rytm kroków, oddechu i zmęczenia. Z obsesją Yosemitów i nazwami niewybranych dróg, które kotłują się w głowie. Która z nich? Jaka nazwa? Dlaczego ta, a nie inna? Czy wybór będzie kontestującym krzykiem, czy dotknięciem legendy? Tyle pytań i jedna tylko oczywistość – pojadę tam i będę sie wspinał. Jest noc, ale już za parę godzin będzie świtać tak samo jak dzisiaj, jak każdego dnia. Za niedługo już zacznę odliczać wybiegane świty do spakowania i wyjazdu. A już myślałem, że wszystko stało się niezmiennie nudne…

A co przyniesie jutro…?

www.reganclimbing.com